Over de verhalen die we met ons meedragen, de delen van onszelf die we soms vergeten en de vrijheid om ze opnieuw te omarmen.
Verbinding met zingeving (Cirkel van Verbondenheid)
Denk jij weleens na over je eigen begrafenis? Je zou bijna denken dat dit een advertentie voor een uitvaartverzekering is. But hear me out.
Een aantal jaar geleden heb ik via DELA, waar ik verzekerd ben, mijn wensenlijstje ingevuld. Daarin krijg je allerlei vragen. Hoe wil je vervoerd worden? Welke muziek wil je? Koffie of thee na afloop, of toch iets anders?
Je kunt natuurlijk ook alles overlaten aan je nabestaanden. Maar over de muziek heb ik wel een paar wensen. Een van de eerste nummers moet Titanium zijn. Dat nummer representeert hoe ik me in bepaalde situaties in mijn leven regelmatig heb gevoeld: sterk en krachtig.
Het laatste nummer wordt de Gayatri Mantra. En eigenlijk is dat de reden waarom ik deze blog schrijf.
De Gayatri Mantra is een eeuwenoude mantra uit de Vedische traditie, die later een belangrijke plek heeft gekregen binnen het hindoeïsme. En omdat ik het hindoeïsme al heel lang geleden heb losgelaten, voelde het lange tijd alsof dit deel van mij er niet mocht zijn. Waarom ik het hindoeïsme heb losgelaten, is een blog op zich. Daar ga ik nu niet op in.
Maar toen ik de mantra opschreef in mijn wensenlijstje, voelde ik me sterk en verdrietig tegelijk. Sterk, omdat dit stuk van mij eindelijk weer ruimte kreeg. Omdat ik op dat moment voelde: nu mag ik mezelf zijn. Nu kies ik voor mezelf. Nu mag ik er zijn.
Verdrietig, omdat ik blijkbaar op dat moment nog steeds het gevoel had dat dit deel van mezelf er niet mocht zijn.
Dat vond ik best confronterend. Want ik heb ooit zelf de keuze gemaakt om afstand te nemen van het hindoeïsme. Maar hoeveel van die keuze was écht van mij? En hoeveel had te maken met hoe ik dacht dat ik moest zijn?
Er zit namelijk een verschil tussen bewust afstand nemen van iets omdat het niet meer bij je past, en afstand nemen omdat je denkt dat het niet meer bij je mág passen. En ik vraag me af in hoeverre dat bij mij door elkaar heeft gelopen.
Eigenlijk gaat dat vaker zo in het leven. Je neemt bewust of onbewust overtuigingen over en gaat ernaar leven, totdat het begint te wringen. Totdat je jezelf afvraagt: wat is eigenlijk van mij en wat van een ander? Waar sta ik nog achter en wat mag ik loslaten?
Divali
Terwijl ik zo nadacht over wat bij mij hoort en wat niet, dacht ik ook aan Divali, dat vandaag wordt gevierd.
Divali was vroeger mijn favoriete feestdag. Het is een van de weinige hindoefeesten waarmee ik ben opgegroeid. Ik herinner me vooral de voorbereidingen. Het hele huis schoonmaken, alles klaarmaken voor de feestdag, samen zijn en zoetigheid naar mijn oma brengen. Maar ook de diya's die brandden en de kajol die ik daarvan maakte. En vooral: dat serene gevoel.
Mijn lichaam ervaart nog steeds die sereniteit als ik eraan terugdenk.
Maar wanneer besluit je eigenlijk dat een deel van je verleden niet meer bij je hoort? En kun je dat überhaupt besluiten?
Ik heb het hindoeïsme losgelaten, maar blijkbaar is niet alles wat daarmee verbonden is uit mij verdwenen. Hoewel ik Divali inmiddels niet meer vier, ben ik me er ieder jaar wel bewust van. En ik kies er steeds vaker voor om elementen van Divali in mijn dagelijks leven te integreren.
Je hoeft niet ergens volledig bij te horen om er toch iets uit mee te mogen nemen. Ik hoef het hindoeïsme niet opnieuw volledig te omarmen om de Gayatri Mantra een plek te geven. En ik hoef Divali niet op de traditionele manier te vieren om de sereniteit die ik ermee associeer opnieuw op te zoeken. Ik mag zelf bepalen wat ik behoud, wat ik loslaat en wat ik opnieuw betekenis geef.
En dat geldt niet alleen voor mij. Hoe vaak denken we niet dat iets wat we ooit hebben losgelaten, ook voorgoed buiten ons leven moet blijven?
Wat zegt de dood over het leven?
Terwijl deze gedachten door mijn hoofd gingen, besefte ik dat deze blog eigenlijk begon bij het nadenken over mijn eigen crematie. Ik ben bezig met de muziek die straks gedraaid moet worden als ik er niet meer ben. En ondertussen ontdek ik iets over hoe ik nú leef.
Waarom geef ik mezelf bij het nadenken over mijn dood zo gemakkelijk toestemming om iets te kiezen wat belangrijk voor me is? Waarom voelt die vrijheid dan ineens zo vanzelfsprekend? En waarom zou ik wachten tot mijn crematie om de Gayatri Mantra weer een plek in mijn leven te geven?
Ik denk dat we in ons dagelijks leven best veel bezig zijn met hoe het hoort. Met verwachtingen, verantwoordelijkheden en alles wat er nog moet gebeuren. Soms zo vanzelfsprekend dat we niet eens meer merken hoeveel invloed dat heeft op de keuzes die we maken.
Totdat iets je stilzet. Voor mij was dat dus een wensenlijstje voor mijn uitvaart.
Want dat gebeurt er als je nadenkt over de dood. Je gaat jezelf andere vragen stellen. Hoe wil ik herinnerd worden? Wat wil ik nog gezegd hebben? Wat wil ik nog gedaan hebben? En misschien ook: welke delen van mezelf wil ik niet langer wegstoppen?
Ik heb daar niet meteen alle antwoorden op. En ik weet ook niet of ik nu ineens heel anders ga leven. Maar het besef dat de mantra een statement zou zijn tijdens mijn crematie, maakt me wel bewust van iets.
Waarom zou ik mezelf pas op dat moment toestemming geven om dit deel van mij te laten zien? Waarom zou ik wachten tot mijn dood om ruimte te geven aan iets wat blijkbaar nog steeds zoveel voor me betekent?
Daar zit voor mij wel een belangrijke les in. Je hoeft niet alles wat je ooit hebt losgelaten, te vergeten. Je hoeft niet alles wat je achter je hebt gelaten, voorgoed af te sluiten. En je mag jezelf opnieuw toestaan om bepaalde delen van jezelf te omarmen.
Het is de moeite waard om jezelf eens af te vragen: welke delen van mij verdienen een plek in mijn leven, maar geef ik die plek nog niet?
Misschien is dit ook herkenbaar voor jou.
Soms helpt het om met iemand te praten die met aandacht naar je luistert en met je meekijkt. Om even stil te staan bij wat je bezighoudt, waar je tegenaan loopt of waar je naar verlangt. Bij Mindspa maak ik daar graag tijd voor.
Wil je ontdekken wat ik voor je kan betekenen? Je bent van harte welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Dan kijken we samen wat er bij jou speelt en welke begeleiding daarbij zou kunnen passen.
Liefs, Gladys
