Over de verhalen achter onze emoties en de liefde die daar soms nog verscholen ligt.
In de serie: Verbinding met ons hart (Cirkel van Verbondenheid)
Soms zit liefde diep verstopt. Zo diep dat je bijna niet meer weet dat ze er is.
Bedekt onder lagen van verdriet, boosheid, teleurstelling, bitterheid en schaamte. Lagen die zich in de loop van de tijd hebben gevormd. Door wat er is gebeurd. Door wat er gezegd is. Of juist door wat nooit werd uitgesproken. En soms, wanneer je voorzichtig een van die lagen afpelt, komt er iets tevoorschijn wat je niet had verwacht.
Liefde.
Liefde voor iemand van wie je misschien afstand hebt genomen. Of liefde voor jezelf, die je ergens onderweg uit het oog bent verloren. En dat kan behoorlijk verwarrend zijn. Want hoe kun je nog van iemand houden als je ook zoveel boosheid voelt? Hoe kun je verlangen naar verbinding en tegelijkertijd weten dat je afstand nodig hebt? Hoe kun je liefde voelen voor jezelf, terwijl je jezelf zo vaak hebt bekritiseerd?
Welke emotie is dan de echte? Welke weegt het zwaarst? Misschien is het antwoord nu even niet van belang. Misschien mogen al die gevoelens naast elkaar bestaan.
Want iedere laag heeft een verhaal.
En achter dat verhaal schuilt soms nog iets van het kind dat we ooit waren. Met verlangens die niet zomaar verdwijnen wanneer we volwassen worden.
Boosheid is de vrouw die eindelijk haar stem verheft. Die zo vaak heeft geprobeerd duidelijk te maken wat haar pijn deed, maar zich niet gehoord voelde. En ergens achter die boosheid zit misschien nog steeds het kleine meisje dat roept: luister alsjeblieft naar mij. Wat ik voel, doet er ook toe.
Bitterheid is degene die altijd zijn best heeft gedaan. Die zich aanpaste, rekening hield met anderen en alles probeerde te doen zoals het hoorde. Maar hoe hard die ook zijn best deed, de erkenning bleef uit. En ergens daarachter schuilt misschien nog het kind dat zo graag wilde horen: ik zie je. Je hebt het goed gedaan. Je bent genoeg.
Verdriet is de man die afscheid neemt van een toekomst die hij ooit voor zich zag. Die weet dat hij verder wil, maar soms nog terugdenkt aan wat mooi was. En ergens in dat verdriet leeft misschien ook het jongetje dat zo had gehoopt dat het deze keer anders zou zijn. Dat iemand zou blijven. Dat een belofte zou worden nagekomen.
Schaamte is de vrouw die eindelijk haar eigen weg kiest, maar in gedachten de teleurstelling al ziet op de gezichten van de mensen van wie ze houdt. Ze is bang voor hun oordeel, voor wat ze misschien zullen zeggen. En ergens in haar leeft nog het meisje dat zo graag ergens bij wilde horen. Dat zich afvroeg: mag ik nog steeds bij jullie horen als ik niet doe wat jullie van mij verwachten?
En liefde?``
Misschien is liefde het kind dat, ondanks alles, nog steeds verlangt naar een warme omhelzing. De vrouw die zich herinnert waarom ze ooit zo graag bij iemand wilde zijn. Of degene die na al die jaren voorzichtig naar zichzelf kijkt en denkt: ik heb het ook niet gemakkelijk gehad. Misschien mag ik wat zachter voor mezelf zijn.
Al die gevoelens vertellen iets. Niet altijd de hele waarheid. Niet altijd hetzelfde verhaal. Maar ieder vanuit een eigen ervaring, een eigen verlangen, een eigen gemis. En misschien is dat wat het zo ingewikkeld maakt.
Want wanneer de boosheid zachter wordt, kan het verdriet voelbaar worden. Wanneer de schaamte minder ruimte inneemt, ontdek je misschien hoeveel je eigenlijk hebt verlangd naar acceptatie. En wanneer de bitterheid even opzijstapt, kan daar nog steeds liefde zijn.
Voor de ander. Voor wie je zelf ooit was. Of voor de mens die je aan het worden bent.
Dat betekent niet dat alles wat gebeurd is ineens goed is. Dat grenzen verdwijnen of dat je terug moet naar een relatie of situatie die je achter je hebt gelaten.
Liefde voelen is niet hetzelfde als terug willen. En begrijpen waar je boosheid vandaan komt, betekent niet dat je die moet wegduwen.
Misschien hoeven we die lagen ook helemaal niet op te ruimen, alsof ze er niet mogen zijn. Misschien begint het juist met luisteren. Naar het boze deel dat eindelijk gehoord wil worden. Naar het verdrietige deel dat iets dierbaars heeft verloren. Naar het bange kind dat geruststelling zoekt. Naar degene die zo lang haar best heeft gedaan om geliefd te blijven. En misschien ontstaat er, wanneer al die delen wat meer ruimte krijgen, ook weer ruimte voor liefde.
Niet als antwoord op alles. Maar als een gevoel dat er óók mag zijn.
Over Rouw & Ruimte
Soms dragen we al jarenlang gevoelens en ervaringen met ons mee. We hebben geprobeerd ze te begrijpen, een plek te geven of achter ons te laten. En toch kunnen ze ons op onverwachte momenten opnieuw raken.
Misschien herken je iets van jezelf in de verhalen achter de emoties. In het verlangen om gezien of gehoord te worden. In de teleurstelling over hoe dingen zijn gelopen. Of in de verwarring wanneer je ontdekt dat er nog liefde is, terwijl je dacht dat je allang afscheid had genomen.
In mijn zesmaandenprogramma Rouw & Ruimte nemen we de tijd om die verhalen te onderzoeken. Om stil te staan bij wat je hebt meegemaakt, wat je met je meedraagt en welke betekenis dat vandaag nog voor je heeft.
Soms ontdek je iets wat je al heel lang wist. Soms begrijp je ineens waarom iets je zo raakt. En soms ontstaat er voorzichtig ruimte om andere keuzes te maken.
Ik geloof dat het waardevol is om jezelf die tijd en aandacht te gunnen.
Misschien is dit ook herkenbaar voor jou.
Soms helpt het om met iemand te praten die met aandacht naar je luistert en met je meekijkt. Om even stil te staan bij wat je bezighoudt, waar je tegenaan loopt of waar je naar verlangt. Bij Mindspa maak ik daar graag tijd voor.
Wil je ontdekken wat ik voor je kan betekenen? Je bent van harte welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Dan kijken we samen wat er bij jou speelt en welke begeleiding daarbij zou kunnen passen.
Liefs, Gladys
