Sorry dat ik stoor
Wanneer wordt rekening houden met de ander jezelf kleiner maken?
Over aanpassen, gevoeligheid en de ruimte om ook jezelf mee te nemen in contact.
In de serie: Verbinding met jezelf
Sorry dat ik stoor
Pas geleden las ik een oud berichtje van mezelf terug. Waar het bericht verder precies over ging, weet ik eigenlijk niet eens meer. Mijn aandacht bleef hangen bij de eerste vier woorden:
Sorry dat ik stoor.
Ik las het nog een keer.
Sorry dat ik stoor.
Waarom eigenlijk sorry? Ik had een vraag. Meer niet. Toch voelde ik het kennelijk nodig om mezelf eerst even te verontschuldigen voordat ik ruimte innam.
Hoe vaak doen we dit eigenlijk?
Sorry, mag ik iets vragen?
Sorry dat ik je lastigval.
Sorry, misschien stel ik me aan.
Sorry, maar ik vind dit eigenlijk niet zo prettig.
Sorry, ik heb toch liever…
We zeggen sorry terwijl we iets nodig hebben. Terwijl we duidelijkheid vragen. Een voorkeur uitspreken. Een grens aangeven. Of gewoon even aandacht willen.
Sorry voor mijn aanwezigheid
Natuurlijk is sorry vaak gewoon beleefdheid. Toch kan er soms iets anders onder zitten. Een soort voorzichtigheid in hoe je jezelf meeneemt in contact met anderen.
Is wat ik vraag wel oké?
Ben ik te veel?
Vindt de ander hier iets van?
Maak ik het niet te groot?
En voordat je het weet, maak je jezelf alvast een beetje kleiner. Je verzacht je woorden. Je legt uitgebreid uit waarom je iets vraagt. Je zegt dat het ook echt geen probleem is als het niet kan. Je lacht terwijl je eigenlijk iets serieus zegt. Of je trekt je vraag uiteindelijk helemaal terug.
Het lijkt iets kleins. Maar onder dat kleine gedrag kan een grotere vraag liggen:
Mag ik volledig aanwezig zijn bij de ander?
Verbonden blijven zonder jezelf kwijt te raken
Binnen de cirkel van verbondenheid kijken we naar hoe we ons bewegen in contact met anderen. Kun je dichtbij iemand zijn en tegelijkertijd jezelf blijven voelen? Kun je merken wat de ander nodig heeft én blijven weten wat jij nodig hebt? Kun je ruimte geven zonder automatisch je eigen ruimte in te leveren?
Voor velen is rekening houden met anderen heel vanzelfsprekend.
Je voelt de sfeer snel aan.
Je merkt dat iemand moe is.
Je ziet wanneer iets niet goed valt.
Je weet precies wanneer je beter even niets kunt zeggen.
Een mooie gevoeligheid. Alleen wordt het ingewikkeld wanneer je de ander zó goed voelt dat je jezelf steeds minder goed hoort. Dan kan verbondenheid langzaam iets worden waarvoor je jezelf aanpast. Je wilt de sfeer goed houden. Niemand teleurstellen. Geen gedoe veroorzaken. En ergens onderweg verdwijn jij.
Het zit niet alleen in wat je zegt
Voor jezelf staan wordt vaak gekoppeld aan woorden. Nee leren zeggen. Grenzen aangeven. Duidelijk communiceren. Maar je kunt prima de juiste woorden gebruiken en ondertussen in je hele lichaam uitstralen:
Hou je nog wel van mij als ik dit zeg?
Doe ik het wel goed?
Ben je teleurgesteld in mij?
Ben je boos op me?
Je zegt nee en begint onmiddellijk uit te leggen waarom. Je spreekt een behoefte uit en voelt spanning zodra de ander stilvalt. Je weet precies wat je wilt zeggen en hoort vervolgens je stem zachter worden.
Je lichaam doet mee in hoe veilig het voor jou voelt om ruimte in te nemen. En daarom vind ik deze vraag interessanter dan: Kan ik mijn grens aangeven?
Kan ik bij mezelf blijven wanneer ik mijn grens heb aangegeven?
Kan ik verdragen dat iemand teleurgesteld is? Dat iemand mij misschien even niet begrijpt? Dat mijn behoefte niet handig uitkomt? Dat ik iets anders wil dan de ander?
Let er vandaag eens op
Hoe vaak maak jij jezelf op een dag een beetje kleiner? Misschien zit het in sorry. Misschien in maakt mij niet uit terwijl je wel degelijk een voorkeur hebt. In geeft niks terwijl het je wél iets doet. In toch ja zeggen terwijl je lichaam al nee zei. Of in drie alinea's uitleg geven voor iets wat eigenlijk in één zin gezegd kon worden.
Je hoeft het niet gelijk te veranderen. Merk het eens op. En stel jezelf op zo'n moment één kleine vraag:
Wat zou ik zeggen of doen als ik niet bang hoefde te zijn dat mijn aanwezigheid te veel is?
Misschien merk je dan dat je antwoord dichter ligt bij wat je zelf eigenlijk wilt.
Deze nazomer: iets meer ruimte voor jou
Misschien herken je het. Je weet vaak precies wat een ander nodig heeft, maar bij de vraag wat wil ik eigenlijk? moet je soms wat langer nadenken. Of je weet heel goed dat je nee mag zeggen, maar voelt toch onrust zodra je het doet. Je gaat uitleggen, twijfelen of voelt je schuldig.
Soms is het fijn om daar wat langer bij stil te staan. Om te onderzoeken wat er speelt, wat je lichaam laat merken en waar jij behoefte aan hebt.
Daar is tijdens mijn nazomersessie van twee uur alle ruimte voor. We hoeven vooraf niet te bepalen hoe die twee uur eruitzien. Misschien wil je praten. Misschien heb je behoefte aan massage of ademwerk. We kunnen een kaart leggen en kijken wat daaruit naar voren komt. Of we combineren verschillende vormen.
Twee uur waarin er tijd is voor jou en voor wat zich op dat moment aandient.
Nazomeractie
Een persoonlijke sessie van 2 uur – € 159,00
Gesprek, massage, ademwerk, creatieve oefening en/of kaartlegging
Wil je gebruikmaken van de nazomeractie? Reserveer dan nu jouw sessie; een passend moment kiezen we daarna samen.
Twee uur alleen voor jou. Zonder sorry, met alle ruimte die je wilt innemen.
Verder onderzoeken
Als deze reflectie iets in beweging brengt, hoef je daar niet direct iets mee.
Maar misschien ben je nieuwsgierig geworden.
Bij The Mindspa is ruimte om samen stil te staan bij de vragen die zich niet laten oplossen met een snel antwoord.
Soms helpt het om samen te onderzoeken wat jouw onrust je eigenlijk probeert te vertellen.
Je bent van harte welkom voor een vrijblijvende kennismaking.
💌 Stuur me gerust een whatsapp of plan hier je afspraak.
Liefs,
Gladys
